Przejście w Tatrach

Drogę przeszliśmy dokładnie w 94. rocznicę pierwszego przejścia, które miało miejsce w 1932 z udziałem Tadeuszów: Bernadzikiewicza i Pawłowskiego. Pomimo iż zarówno dolna jak i górna część są kruche i częściowo trawiasto nieprzyjemne (my utrudniliśmy to jeszcze schodząc zbyt wcześnie z wielkiego Żlebu Goethlów), to środkowa, skalna część (wariant główny C) jest wystarczajacą rekompensatą. Także całościowo jest to piękna wycieczka z różnicą wzniesień ok. 440 metrów, trochę podobna w górskim charakterze do Korosadowicza na pd-wsch. ścianie Łomnicy. Piątkowego charakteru nadają drodze dwa piękne i eksponowane trawersy znajdujące się zaraz za "bardzo charakterystycznyn płytowym zacięciem", z czego początek pierwszego oceniam na V+. Jest też kilka miejsc, których trudności pomimo, że nieopisane w WHP1025 spokojnie są na poziomie piatkowym, jak: "trzymetrowy trawers w prawo" przed wejściem do w/w zacięcia, czy "przewieszka z dwoma odpękniętymi blokami", i zaraz za nią wyjście z samej nyży. Stanowiska raczej tylko dostatecznej jakości a asekuracja po za w/w płytowym zacięciem, trawersami i przewieszką po prostu słaba. Wspomniana zła jakość skały zaowocowała urazem głowy u Piotra od uderzenia kamieniem (50m od szczytu), ale na szczęscie wszystko dobrze się skończyło bo mieliśmy bandarz i sprawną pielęgniarkę w zespole ;) "Piekna droga, nie polecana na letnią wycieczkę" Na koniec ciekawostka. W przewodniku Puškasa jest wspomniane solowe wejście: 11.X.1949 Arno Puškaš. Niestety nie podano informacji, którym wariantem, ale umieszczone tam zdjęcie przebiegu drogi wskazuje raczej na obejście powyżej opisanych trudności, które to nadały "honorny" charakter pierwszego przejścia Bernadzikiewicza i Pawłowskiego przed 94 laty.